بیماری سینوزیت به التهاب و عفونت سینوس‌ها اطلاق می‌شود.اما بیماری سینوزیت مزمن فرم بهبود نیافته و طولانی شده‌ی بیماری سینوزیت برای مدت ۳ ماه و یا بیشتر است. برخلاف سینوزیت حاد، که معمولا به دلیل عفونت در سینوس هاست، سینوزیت مزمن معمولا به وسیله ی باکتری ها ایجاد نمی شود و با درمان های معمول مثل آنتی بیوتیک بهبود نمیابد. درمان نشدن سینوزیت مزمن باعث آسیب و تخریب سینوس‌ها می‌شود.

بیماران مبتلا به سینوزیت مزمن سرماخوردگی های مکرر و بوی تعفن دهان و احساس فشار در صورت را با سرما خوردگی های درمان نشده اشتباه می گیرند.اگر سینوس‌ها ملتهب بمانند و درمان نشوند و بیماری سینوزیت مزمن رخ داده باشد، غشای سینوس ضخیم و متورم می‌شود. این تورم می‌تواند باعث ایجاد اجسام انگور مانندی به نام پولیپ شود.
 
برخی از عفونت‌ها و حساسیت‌ها (آلرژی) سبب التهاب، قرمز و متورم شدن بافت سینوس می‌شوند، که در این حالت بیماری سینوزیت رخ می‌دهد. بیماری سینوزیت اغلب به دنبال سرماخوردگی، حملات آلرژیک یا مواد محرک آغاز می‌شود و در صورت تداوم علائم سینوزیت ،سینوزیت مزمن بروز خواهد کرد.

 

نکات کلی در مورد سینوزیت مزمن

  • درمان سینوزیت مزمن بر اساس عامل ایجاد کننده ی آن است.
  • درمان های خانگی باعث پیشگیری از ابتلا به سینوزیت مزمن یا جلوگیری از بدتر شدن آن‌ها می‌شود.
  • افرادی که به آلرژی یا آسم مبتلا هستند، در معرض ابتلا به سینوزیت مزمن قرار دارند.

 

علائم سینوزیت مزمن

  • درد و فشار بالای چشم ها، اطراف بینی و گونه ها
  • خارج شدن ترشحات سبز یا زرد از بینی
  • احساس گرفتی بینی
  • تب
  • درد در بینی یا گلو
  • اختلال در خواب به دلیل گرفتگی بینی
  • تداوم عطسه ها
  • سردردهای فشاری صورت
  •  احساس درد در دندان های قدامی
  • وجود خلط در پشت حلق
  •  اختلالات بویایی
  • چرک بینی
  •  احساس بوی تعفن

سینوزیت مزمن

سینوزیت مزمن

 

دلایل اصلی ایجاد سینوزیت مزمن 

 

ایجاد انسداد که باعث عدم تخلیه ی سینوس های می‌شود، این مسئله میتواند به علت آسیب به بینی یا صورت، پولیپ‌های بینی، تومور یا عفونت مزمن باشد. افرادی که انحراف تیغه ی بینی دارند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سینوزیت مزمن هستند.

بیماری هایی که سیستم ایمنی را ضعیف می‌کنند، باعث می شوند تا بدن نتواند التهاب و عفونت را از بین ببرد. بیماران مبتلا به سیستیک فیبروزیس ریسک بالای ابتلا به سینوزیت مزمن را دارند.

ابتلا به سینوزیت مزمن در مبتلایان به آلرژی و آسم بیشتر است چون این بیماری ها باعث تحریک و افزایش فشار در بینی و سینوس ها می‌شوند. واکنش آلرژی یا آسم هنگام مواجهه با دود سیگار، مواد حساسیت زا، گرد و خاک و آلودگی هوا بدتر می‌شود.

اکثر عفونت های سینوس به وسیله ی آنتی بیوتیک های معمول از بین می‌روند. اما بعضی از عفونت‌ها مثل عفونت های قارچی یا عفونت های مقاوم به آنتی بیوتیک، با دارو های معمولی درمان نمی‌شوند.

 

تشخیص سینوزیت مزمن

عکس معمول رادیوگرافی جایگاهی در تشخیص سینوزیت  مزمن ندارد.جهت تشخیص قطعی سینوزیت مزمن حتما باید از سی تی اسکن استفاده کرد. سی تی اسکن و آندوسکوپی تشخیصی بینی به پزشک معالج کمک می کند تا به تشخیص قطعی برسد.پس از این مرحله، پزشک جراح بر اساس مستندات، نسبت به درمان قطعی سینوزیت اقدام می‌کند. 

 

درمان برای سینوزیت مزمن

درمان به موقع سینوزیت مزمن بسیار حائز اهمیت است.سینوزیت مزمن نیاز به پیگیری جدی‌تر داشته در این شرایط عدم درمان مناسب نیز تبعاتی در پی دارد.سینوزیت، حتی در فرم مزمن آن، معمولا خطرناک نیست. اما در بعضی موارد، ممکن است حاکی از وجود بیماری دیگری باشد که زمینه ساز سینوزیت شده است.  اگر درد و فشار سینوزیت بیش از یک یا دو هفته طول کشید، پزشک می‌تواند در تشخیص بیماری زمینه‌ای کمک کند.

سرماخوردگی یک بیماری ویروسی است که می‌تواند منجر به بروز علایم سینوزیت شود اما عموما به خودی خود بهبود می‌یابد. آنتی بیوتیک‌ها در درمان ویروس‌ها مؤثر نیستند و کمکی به درمان نمی‌کنند، بنابراین در سینوزیت‌های حاصل از سرماخوردگی ویروسی کمک چندانی نمی‌کنند.سرماخوردگی باید طی یک تا نهایتا دو هفته بهبود یابد و پس از این مدت زمان، علائم سینوزیت مرتبط با آن نیز باید از بین برود. اگر علائم سرماخوردگی پس از این مدت از بین نرود، احتمال باقی ماندن سینوزیت و تبدیل آن به سینوزیت مزمن وجود دارد.بنابراین یکی از اقدامات مهم، عدم خود درمانی و مراجعه به پزشک برای بهبود کامل سرماخوردگی و تکمیل دوره‌ی درمان است.

در صورتی که سینوزیت مزمن در اثر حساسیت‌های مختلف ایجاد شده باشد، یکی از بهترین راه‌ها، شستشو با آب نمک و یا سرم شستشو است.اسپری‌های استروئیدی مخصوص نیز می‌توانند کمک کننده باشند. اگر علائم سینوزیت مربوط به آلرژی باشد، داروهای آنتی‌هیستامین هم مؤثر خواهند بود، بخصوص اگر علائمی مانند عطسه و آبریزش بینی ظاهر شده باشند.

اسپری‌های ضد گرفتگی و احتقان بینی و همچنین قطره‌ی منتول، تورم مجرای بینی که باعث انسداد شده است را باز می‌کند. اما استفاده از این داروها تنها برای چند روز (نهایت ۳ روز) مجاز می‌باشد.در صورت استفاده مداوم بیش از مقدار توصیه شده، عوارض جانبی خودنمایی می‌کنند. اسپری‌های استروئیدی بینی، اسپری‌های سالین یا شست‌وشو از دیگر گزینه‌های موجود هستند.

قطره های بینی کورتون دار از طریق بینی مصرف می‌شوند و باعث کاهش التهاب، کمک به بهبود و کاهش علائم می‌شوند. بعضی از بیماران با مصرف این داروها دچار عوارض جانبی می‌شوند بنابراین پیش از مصرف آن‌ها باید با پزشک خود مشورت کنید.

شستشوی بینی با آب نمک به این صورت که بینی و سینوس ها با محلول آب نمک یا سرم شستشو داده می‌شود تا عفونت ها را پاک کند.

برای بعضی از بیماران مبتلا به سینوزیت مزمن، تخلیه محتویات سینوس به وسیله ی جراحی انجام می‌شود.جراحی سینوزیت مزمن با استفاده از جراحی آندوسکوپیک به سادگی امکان پذیر است . متخصصین گوش، حلق و بینی که دوره های تکمیلی جراحی آندوسکوپی سینوس را گذرانده اند، قادرند با استفاده از وسایل خاص از طریق بینی وارد سینوس شوند و با انجام تکنیک های خاص با کمترین آسیب وارده به بافت سالم، حفرات تنگ شده سینوس ها، گشاد شده و عفونت بطور کامل تخلیه می شود و التهاب‌های باقی مانده و پولیپ‌ ‌برداشته شود و بیمار به روند معمولی بازگردد. با کمک تکنیک های خاص، در این عمل جراحی از ایجاد التهاب و گرفتگی مجدد مجاری سینوس ها و ابتلا مجدد به سینوزیت پیشگیری می شود.
 

به اشتراک بگذارید :